Op een klein stationnetje...
Door: Petra & Marion
09 Maart 2007 | Nieuw Zeeland, Lake Tekapo
Eind 19e eeuw werd er een spoorlijn aangelegd van Dunedin (grote stad aan de oostkust) naar Cromwell (midden op het zuidereiland). Deze spoorlijn was belangrijk vanwege de vele goudmijnen in de stadjes rondom. Helaas was de goldrush over zijn hoogtepunt heen toen de spoorlijn klaar was. De trein is nog lang gebruikt voor het vervoer van vee en later ook fruit. In 1990 is de dienstregeling echter gestopt.
Tegenwoordig kun je met de historische trein van Dunedin nog ca. 100km van het oorspronkelijke traject rijden. Dat hebben we zondagmiddag (4/3) gedaan (de fietsen gingen mee). Het was een prachtige route tussen de bergen en door smalle rivierdalen.
In Pukerangi zijn we uitgestapt. Toen de trein weer was vertrokken (terug naar Dunedin) en het stof van de bussen met toeristen (verder naar Queenstown) weer was neergedaald, bevonden wij onszelf echt in de middle of nowhere. Er waren 3 gravelroads, waarvan er 2 doodliepen. De 3e hebben we toen maar genomen....
Zo kwamen we terecht in Middlemarch. Soms rijdt de trein tot zo ver door. Hier houdt het spoor echter op. De rest van het traject is geheel ontdaan van rails en bielzen. Zo ontstond een relatief vlak en verkeersvrij parcours van 150 km; weliswaar onverhard, maar fietsvriendelijk: de Otago Central Rail Trail.
Jullie begrijpen dat wij deze trail moesten fietsen. Het was geweldig: 2½ dag door niemandsland gefietst, zonder auto's. Op alle (voormalige) stations stond een kastje met daarin een stationsstempel, waarmee je je Rail-trail-paspoort kon afstempelen. Soms was dit stempelkastje het enige waar je uit kon afleiden dat hier een station was geweest. We hebben er erg van genoten. We overnachtten in twee kleine stadjes langs de route. De hotelletjes daar bestaan nog dankzij de Rail Trail.
Woensdagmiddag (7/3) hebben we in Clyde de laatste stempel gezet.
Tegenwoordig kun je met de historische trein van Dunedin nog ca. 100km van het oorspronkelijke traject rijden. Dat hebben we zondagmiddag (4/3) gedaan (de fietsen gingen mee). Het was een prachtige route tussen de bergen en door smalle rivierdalen.
In Pukerangi zijn we uitgestapt. Toen de trein weer was vertrokken (terug naar Dunedin) en het stof van de bussen met toeristen (verder naar Queenstown) weer was neergedaald, bevonden wij onszelf echt in de middle of nowhere. Er waren 3 gravelroads, waarvan er 2 doodliepen. De 3e hebben we toen maar genomen....
Zo kwamen we terecht in Middlemarch. Soms rijdt de trein tot zo ver door. Hier houdt het spoor echter op. De rest van het traject is geheel ontdaan van rails en bielzen. Zo ontstond een relatief vlak en verkeersvrij parcours van 150 km; weliswaar onverhard, maar fietsvriendelijk: de Otago Central Rail Trail.
Jullie begrijpen dat wij deze trail moesten fietsen. Het was geweldig: 2½ dag door niemandsland gefietst, zonder auto's. Op alle (voormalige) stations stond een kastje met daarin een stationsstempel, waarmee je je Rail-trail-paspoort kon afstempelen. Soms was dit stempelkastje het enige waar je uit kon afleiden dat hier een station was geweest. We hebben er erg van genoten. We overnachtten in twee kleine stadjes langs de route. De hotelletjes daar bestaan nog dankzij de Rail Trail.
Woensdagmiddag (7/3) hebben we in Clyde de laatste stempel gezet.
-
10 Maart 2007 - 16:15
Minke:
Wat weer een avontuur!!!
Geniet ze nog!
groetjes
Minke
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
